from home

Kuwentong-Bayan
Edgar Calabia Samar

Nagnanaknak ang mga alamat
ng ating bayan. Sapo ng alaala
sa sugatan niyang palad
ang mga hindi napaghilom
ng panahon: pagkabaliw
ng mga diwata, pagsiksik
ng mga manananggal at tikbalang
sa pinakasulok ng takot,
pananahan ng mga multo
sa lahat ng kawalang-malay
na tinalikuran ng lungsod,
paglikas ng mga anito sa gunita
ng mga pananalig. Mahiwaga rito,
babala ng mangkukulam
sa tinik sa ating talampakan
samantalang inililigaw tayo
ng kaniyang paanyaya
upang iwan natin ang tángang sigpaw
at lusungin ang hikbi ng agos
sa mga batong nilulumot.
Lagi’y rumaragasa
ang ating paghahangad
na iwan ang nakaraan.
          Lumingon sa pinanggalingan,
bulong ng sirena sa alon
sa tuwing tinatangay tayo ng ilog
sa dagat ng kawalang-katiyakan.
Subalit ang natatagpuan natin
ay asin lamang sa dalampasigan.
Magtatanong ang mga tiyanak
na nalulunod sa hiwaga ng gabi:
Saan nagmula ang buwan?
At mararamdaman natin ang kirot
sa pagkaligaw ng isipan
sa kanilang lupain.
          Buwan ang gamot sa mga taon,
buntong-hininga ng nuno
sa punso habang pinagmamasdan
ang papalayong liwanag
ng mga alitaptap. At saka tayo
rin ay lilisan: sakbibi ang hapdi
sa mga di-nagpabinyag na pangalan
na nananahan, nananangan
sa mga kuwentong di na pinakikinggan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s